Vahyin İnişi · Hikâye 17 / 70
Hira Mağarası
Söz gelmeden önce, yıllar süren bir sessizlik, yalnızlık ve şafak gibi gerçekleşen rüyalar vardı.
3 dk okuma
Kırk yaşına yaklaşırken yalnızlık ona sevdirildi. Azık alır ve Mekke'nin üzerindeki, bugün Cebel-i Nûr, Nur Dağı diye bilinen dağdaki Hira adlı küçük bir mağaraya çıkardı. Orada geceleri ibadetle geçirir, İbrahim'in (aleyhisselam) yolundan kalanlar üzere tek olan Allah'a kulluk ederdi; putlardan ve aşağıdaki gürültüden uzakta.
Mağara, tek bir adama yetecek kadar, kayadaki bir oyuktan biraz fazlasıdır. Ağzından Kâbe çok aşağıda görünür. Azığı bitene dek kalır, daha fazlası için Hatice'ye (radıyallahu anha) döner, sonra yine çıkardı. Mekke buna hiç önem vermedi; tarihin ekseninin o oyukta dönmek üzere olduğunu bilemezdi.
İşaretler çoktan başlamıştı. Aişe (radıyallahu anha) anlatır ki vahyin en ilk başlangıçları sadık rüyalardı: o ﷺ bir rüya görür ve o, şafağın sökmesi gibi, aynen gerçekleşirdi. Altı ay boyunca rüyalar, hiçbir kalbin hazırlıksız alamayacağı şeye onu nazikçe hazırladı. Ayrıca o ﷺ Mekke'de, peygamberliğinden önce kendisine selam veren bir taş bildiğini buyurdu; onu hâlâ tanıyordu.
Kırk yaşındaydı. Ramazan ayıydı. Ve o gecelerin birinde, o küçük mağaranın karanlığında, artık yalnız değildi.
Bu hikâyenin taşıdığı
Allah büyük bir işi vermeden önce kalbi tenhada hazırlar. İnziva, tefekkür ve ibadet, vahyin konabileceği topraktı; berraklık arayan onu hâlâ gürültüden uzaklaşmakta bulur.
Kaynaklar
- · Sahih al-Bukhari and Sahih Muslim (Aisha's (ra) narration of the beginning of revelation; the true dreams)
- · Sahih Muslim (the stone that greeted him ﷺ)
- · Ibn Hisham, As-Sirah an-Nabawiyyah