Building Madinah · Hikâye 47 / 70
Hurma Kütüklerinden Bir Mescit
Peygamber'in ﷺ inşa ettiği ilk şey bir kale ya da saray değildi, alnı yere koymak için bir yerdi, ve kerpiçleri kendi taşıdı.
3 dk okuma
Yeni toplumun ilk kurumu mescidiydi. Hurma kurutma arsasında, Peygamber ﷺ ve Sahabe sade bir yapı inşa etti: kerpiç duvarlar, hurma kütüğünden direkler, yağmuru geçiren hurma dalından bir çatı, topraktan bir zemin. O, aralarında kendi elleriyle çalıştı, kerpiç taşıdı, ve çalışırken şöyle terennüm ettiler: ya Allah, ahiret hayrından başka hayır yoktur, öyleyse Ensar'ı ve Muhacir'i bağışla.
Bir mescitti, ama aynı zamanda Medine'nin parlamentosu, mahkemesi, mektebi, hazinesi ve yardım eviydi. Bir yanında gölgeli bir sekisi, Suffe, şehirde ailesi olmayan en yoksul muhacirleri barındırırdı; kendilerini ilme adamış kişiler, Ashâb-ı Suffe. Mescidin yanında Peygamber'in ﷺ hane halkı için sade odalar yükseldi, mescidin kendisinden daha görkemli değil.
Ne minare, ne kubbe, ne süs vardı; vakarı bütünüyle işlevindeydi. Sonradan eklenen üç basamaklı bir minberden, bir medeniyetin rehberliği yayıldı. Peygamber ﷺ bir keresinde hutbe verirken yaslandığı hurma kütüğünü yeni minber için terk ettiğinde, kütüğün o gelip onu kucaklayana dek ağladığı işitildi, ve o sustu; Sahabe'nin şahit olduğu ve asla unutmadığı bir işaret.
Evsiz ve avlanan bir ümmetin, nihayet güvenliğe vardığında ilk işinin Allah'a secde edecek bir yer inşa etmek olması, size onların kendilerini ne olarak anladığını söyler. Konfor arayan mülteciler değil, ilk ihtiyacı evlerden, çarşılardan ve surlardan önce, Rablerine ibadet için bir ev olan bir kavim.
Bu hikâyenin taşıdığı
Bir kavmin önce ne inşa ettiği, gerçekte ne olduğunu ortaya koyar. Yapacak her şey varken, müminler kendileri için bir şey inşa etmeden önce bir namaz yeri inşa etti ve onu her işin kalbi kıldı. Mescit hiçbir zaman yalnızca namaz için değildi; hayatın merkezi olmak için tasarlanmıştı.
Kaynaklar
- · Sahih al-Bukhari (the building of the mosque; the weeping palm-trunk; the People of the Suffah)
- · Ibn Hisham, As-Sirah an-Nabawiyyah