The Trial of Uhud · Hikâye 57 / 70
Yeniden Yürüyen Yaralılar
En kötü günlerinin ertesi sabahı, kanlar içinde ve yaslı, bir kez daha at sürme çağrısına icabet ettiler.
3 dk okuma
Uhud'un ertesi günü, ölüler henüz gömülmüş ve neredeyse her adam yara taşırken, Kureyş'in Medine'yi bitirmek için yeniden toplanabileceği haberi geldi. Peygamber ﷺ müminleri onları kovalamaya at sürmeye çağırdı ve bir şart koydu: yalnızca dün Uhud'da savaşanlar gelebilirdi. Dinlenmişler değil, yaralılar.
Ve geldiler. Sarılı yaraları ve kırık kemikleriyle, saatler önce kardeşlerinin ve amcalarının öldüğünü gören adamlar kalktı ve Hamrâü'l-Esed denen bir yere yürüdü. Zar zor yürüyebilen iki kardeş, onu kaçırmaktansa bütün yol boyunca sırayla birbirini taşıdı. Bu, bütün Arabistan'a bu ümmetin kanatılabileceğini ama kırılamayacağını ilan eden bir irade eylemiydi.
Kur'an onları yaralarıyla anarak yüceltti: yara isabet ettikten sonra Allah'ın ve Elçi'nin çağrısına icabet edenler; onlardan iyilik edip Allah'tan sakınanlar için büyük bir mükâfat vardır. Kureyş, hezimete uğrattıklarını sandıkları ordunun çoktan yola çıktığını duyunca cesaretini yitirdi ve eve doğru yoluna devam etti. Bu kararlılık gösterisi, bir savaşın belki başaramayacağını savaşsız başardı.
Uhud, sonunda, müminleri yıkmadı; onları olgunlaştırdı. Münafıklar yoklukları ile teşhir edildi, samimi olanlar yaralarıyla sınandı ve ümmet kendi kanında onu sonsuza dek sağlamlaştıracak ayetleri öğrendi: gevşemeyin ve üzülmeyin, eğer mümin iseniz üstün olan sizsiniz; ve bu kazanç günlerini insanlar arasında nöbetleşe döndürürüz. Kesintisiz bir zafer dizisinin değil, cefalarıyla birlikte Allah'ın dilediği yerde biten bir yolun kendilerine vaat edildiğini öğrenmişlerdi.
Bu hikâyenin taşıdığı
Bir kavmin ölçüsü düşüp düşmedikleri değil, ertesi sabah kalkıp kalkmadıklarıdır. Uhud'un yaralıları, yaraları hâlâ taze çağrıya icabet ederek, bir yenilgiyi bir bildiriye çevirdi: bu iman pes etmez.
Kur'an'da
Kaynaklar
- · Sahih al-Bukhari (the expedition of Hamra al-Asad after Uhud)
- · Surah Aal Imran 3:172, 3:139-140 with their tafsir
- · Ibn Hisham, As-Sirah an-Nabawiyyah