Mübarek Doğum ve Gençlik · Hikâye 10 / 70
İki Koruyucu
Bir dedenin özel oturağı, bir amcanın ömür boyu süren kalkanı.
3 dk okuma
Âmine'nin vefatından sonra yetim ﷺ, dedesi, Mekke'nin yaşlı reisi Abdulmuttalib'in himayesine geçti ve yaşlı adam onu, kendi oğullarının görmediği bir sevgiyle sevdi. Abdulmuttalib için Kâbe'nin gölgesinde, oğullarından hiçbirinin oturmaya cüret etmediği bir minder serilirdi; ama küçük çocuk gelip üzerine oturduğunda ve amcaları onu çekip almaya davrandığında, dede dedi ki: Oğlumu bırakın; vallahi onun büyük bir geleceği var.
Bu sığınak iki yıl sürdü. Peygamber ﷺ sekiz yaşındayken Abdulmuttalib vefat etti ve çocuk onun tabutunun ardından ağladı. Onun ölümüyle, Muhammed'in ﷺ himayesi, dedenin kendi vasiyetiyle, Abdullah'ın öz kardeşi amcası Ebu Talib'e geçti.
Ebu Talib zengin değildi, ama sahip olduğunu paylaşırdı ve yeğenini kendi oğullarından çok severdi: çocuk uyumadan uyumaz, gittiği her yere onu götürür ve onun asla yalan söylediğini görmediğini söylerdi. Kırk yılı aşkın süre, gelecek olan her şeye rağmen, eziyet, boykot, bütün Kureyş'in öfkesi, Ebu Talib'in koruması bir kez bile kırılmadı.
Böylece yetim asla terk edilmedi. Anneden Halîme'ye, Ümmü Eymen'e, bir dedeye, bir amcaya, ihtiyaç duymadan önce onun için eller hazırlandı. O ﷺ kaybın ne olduğunu bilerek büyüdü ve aynı derinlikte, bir iyilikle taşınmanın ne olduğunu bilerek. Her iki ders de onun sonraki rahmetinin her sayfasında görülür.
Bu hikâyenin taşıdığı
Allah'ın koruması çoğu zaman insan yüzleri takınır. Bir sevgi dolu elden diğerine geçmek kırık bir çocukluk değildir; bir merhamet eğitimi olabilir, ve insanların en merhametlisi ﷺ için öyle oldu.
Kaynaklar
- · Ibn Hisham, As-Sirah an-Nabawiyyah (the guardianship of 'Abdul-Muttalib and Abu Talib)
- · Ibn Kathir, al-Bidayah wan-Nihayah