The Religion Completed · Hikâye 70 / 70
Refîk-i A'lâ
Aişe'nin (radıyallahu anha) odasında Peygamber ﷺ başını ona yasladı, en yüce beraberliği seçti ve nübüvvet güneşi battı.
5 dk okuma
Veda'dan birkaç ay sonra, Peygamber ﷺ gün geçtikçe ağırlaşan bir ateş ve baş ağrısıyla hastalandı. Yapabildiği sürece namazları kıldırmaya devam etti. Sonunda kıldıramayınca, ümmetin anlamını hiç unutmadığı talimatı verdi: Abu Bakr'a (radıyallahu anh) söyleyin, insanlara namaz kıldırsın. Son günlerinde, ızdırabın içinde bile, namaz dilinde ve aklındaydı, ümmetine vasiyeti, sesi tükenene dek tekrarladığı: namaz, namaz, ve elinizin altındakiler.
Arzusu üzerine, Aişe'nin (radıyallahu anha) odasında bakıldı. Bir hafifleme anında, iki adamın arasında sallanarak çıktı, ayakları yerde sürünerek, ve müminleri Abu Bakr'ın (radıyallahu anh) arkasında saflar hâlinde, bütün toplumu mescidinde namazda gördü, ve yüzü bir sevinç gülümsemesiyle aydınlandı, neredeyse, Enes'in (radıyallahu anh) dediği gibi, bir Mushaf sayfası gibi, ve kendisinden sonra devam edebileceklerini düşünmenin sevincine neredeyse kapıldı. Çoğunun onu son görüşüydü ve sevinçten neredeyse namazlarını bozuyorlardı.
Son sabahında perdeyi araladı ve onları sabah namazında gördü, ve gülümsedi, ve devam etmelerini işaret etti; iyileştiğini sandılar. Öğleye doğru, acı içinde, Aişe'nin (radıyallahu anha) kucağına dönmüştü. O, Allah'ın kendisine olan nimetlerinden sayardı ki Peygamber onun evinde, onun gününde, başı onun göğsüne yaslı vefat etti, ve yeryüzündeki son işi bir ibadet oldu: son saatinde, onun yumuşattığı taze bir misvakla dişlerini misvaklıyordu.
Ölüm yaklaşınca, elini suya batırıp yüzünü serinletti ve dedi ki: Allah'tan başka tanrı yoktur; gerçekten ölümün sekeratı vardır. Ve yanındakiler onu fısıldarken işitti, kendisine sunulan bu dünya ile ahiret arasında seçim yaparak: Allah'ın nimet verdiği kimselerle beraber, peygamberler, sıddîklar, şehitler ve salihlerle. Sonra, bakışı yükselerek: ya Allah, Refîk-i A'lâ, En Yüce Dost. Onu tekrarladı ve temiz ruhu, dünyayı yirmi üç yıl çağırdığı O'na uçtu. Pazartesiydi, doğduğu ve vahyin ilk geldiği gün.
Ve Medine yıkıldı. Ömer (radıyallahu anh), buna dayanamayarak, kılıcıyla ayağa kalktı, Peygamber'in ﷺ vefat ettiğini söyleyen herkesi tehdit ederek. Sonra Abu Bakr (radıyallahu anh) geldi, yüzünü açtı, alnını öptü, ağladı, ve insanların önüne çıkıp paramparça olmak üzere olan bir imanı, Elçi ile risalet arasındaki farkı tanımlayan sözlerle sağlamlaştırdı: ey insanlar, kim Muhammed'e tapıyorduysa, Muhammed öldü; ama kim Allah'a tapıyorsa, Allah diridir, asla ölmez. Ve okudu: Muhammed ancak bir elçidir, ondan önce de elçiler gelip geçti; o ölür ya da öldürülürse, topuklarınız üzerinde geri mi döneceksiniz? Sanki, Ömer'in (radıyallahu anh) dediği gibi, Abu Bakr (radıyallahu anh) o gün onu okuyana dek insanlar o ayeti hiç işitmemişti. O zat gitti; taşıdığı risalet artık dünyanındı.
Bu hikâyenin taşıdığı
Yaşadığı gibi öldü, ibadet içinde, namaz üzere, dilinde merhametle, Rabbinin beraberliğini seçerek. Ve Abu Bakr'ın (radıyallahu anh) sözleri bütün dinin temelidir: biz Elçi'ye ﷺ tapmayız, bütün yaratılmışlardan daha sevgili olsa da; biz onu gönderene taparız, asla ölmeyene. Peygamber ﷺ emanetini tamamladı ve onu sapasağlam geri verdi.
Kaynaklar
- · Sahih al-Bukhari and Sahih Muslim (the final illness; Abu Bakr (ra) leading prayer; the Highest Companion; his passing; Abu Bakr's (ra) address)
- · Surah Aal Imran 3:144 with its tafsir
- · Ibn Hisham, As-Sirah an-Nabawiyyah; Ibn Kathir, al-Bidayah wan-Nihayah