The Trial of Uhud · Hikâye 55 / 70
Uhud'daki Tepe
Okçular tepelerini terk edene dek zafer onların elindeydi. Sonra gün döndü ve Peygamber'in ﷺ kendisi yaralandı.
5 dk okuma
Bedir'den bir yıl sonra, Kureyş intikam için geldi, üç bin kişi kuvvetinde, Medine dışındaki Uhud Dağı'nın yamaçlarına. Peygamber ﷺ, Abdullah ibn Ubeyy önderliğindeki bazı münafıklar ayrıldıktan sonra yaklaşık yedi yüz kişiyle çıktı. Saflarını dağ arkalarında olacak şekilde dizdi ve ordunun arkasını korumak için küçük bir tepeye elli okçu yerleştirdi, mutlak açıklıkta bir emirle: bizi kuşların kapıp götürdüğünü görseniz bile bu yeri terk etmeyin; bizi galip görseniz bile kıpırdamayın.
Önce müminler meydanı süpürdü. Kureyş bozuldu ve kaçtı, Müslümanlar ganimet toplamaya başladı. Düşmanı kaçar görünce, okçuların çoğu savaşın kazanıldığı sonucuna vardı ve paylarını almak için tepeden indi, açık emre rağmen, komutanları ve birkaç kişi yerlerinde durup onlara emri hatırlamaları için yalvarırken.
O sırada hâlâ bir Kureyş savaşçısı ve bir savaş alanı dehası olan Halid ibn el-Velid, açığı gördü, atlılarını artık savunmasız tepenin etrafından döndürdü ve Müslümanları arkadan vurdu. Anlarda bir zafer bozguna döndü. Müminler dağıldı, Peygamber'in ﷺ öldürüldüğüne dair bir çığlık yükseldi ve kalpler çöktü; bazıları umutsuzluktan oturdu, ta ki başkaları onları toparlayana dek: Muhammed öldürülse de Rabbi öldürülmez, onun uğrunda savaştığı şey için savaşın.
Peygamber'in ﷺ kendisi yere düşürüldü, yüzü yarıldı, bir dişi kırıldı, miğferinin halkaları yanağına saplandı ve bir çukura düştü. Sahabe çevresinde bedenlerden bir halka oluşturdu; Ebû Talha (radıyallahu anh) onu kendi göğsüyle korudu, Ebû Dücâne (radıyallahu anh) oklar sırtına saplanırken onu siper etti ve bir kadın, Nesîbe bint Ka'b (radıyallahu anha), Ümmü Umâre, kılıç ve yayla onu savunmak için yara üstüne yara alarak savaştı. Kanı mübarek yüzünden akarken onlara beddua etmedi; dedi ki: peygamberlerini yaralayan bir kavim nasıl iflah olur? Ve yine de o anda bile: ya Allah, kavmimi bağışla, çünkü onlar bilmiyorlar.
Müslümanlar dağa çekildi, kanlar içinde ve yaslı, tam da zafer bekledikleri yerde yenilgiyi tatmış olarak. En iyilerinden yetmişi ölü yatıyordu. Uhud günü, Kur'an'ın Âl-i İmran Suresi'nin büyük bölümünü açıklamaya ayıracağı bir yaraydı; bir terk ediş olarak değil, genç ümmetin ihtiyaç duyduğu bir ders olarak: itaat, tevazu ve Allah için savaşmakla ganimet için savaşmak arasındaki fark.
Bu hikâyenin taşıdığı
Uhud'un bütün trajedisi, çiğnenen tek bir emir ve başarı anında ganimetin cazibesi etrafında döndü. Allah onlara yenilgiyi tattırdı ki zaferin imana borçlu bir ücret değil, zafer kesin görünse bile itaatle korunan bir emanet olduğunu öğrensinler.
Kur'an'da
Kaynaklar
- · Sahih al-Bukhari and Sahih Muslim (the battle of Uhud; the archers; the wounding of the Prophet ﷺ)
- · Surah Aal Imran 3:152, 3:165 with their tafsir
- · Ibn Hisham, As-Sirah an-Nabawiyyah