The Criterion: Badr · Hikâye 53 / 70
Furkan Günü
Üç yüz küsur kişi, çoğu yaya, Kureyş'in en iyilerinden bine karşı. Melekler indi.
5 dk okuma
Hicret'in ikinci yılında, Medine'ye Ebu Sufyan'ın önderliğinde Şam'dan dönen büyük bir Kureyş kervanının haberi ulaştı. Peygamber ﷺ onu kesmek için yaklaşık üç yüz on üç kişiyle yola çıktı; hafif silahlı, yalnızca iki üç at ve sırayla bindikleri yetmiş deveyle. Kervan kaçtı, ama Kureyş çoktan bine yakın kuvvetle, atlılar, davullar ve şarkıcı kadınlarla, Medine'ye bir ders vermek için yürümüştü. Artık ganimet değil, savaş el altındaydı.
Peygamber ﷺ sahabesine danıştı; Ensar'ın onu Medine'de savunmaya biat ettiğinden, savaşa yürümeye değil, endişeliydi. Onu çekincesiz güven verdiler. Sa'd ibn Muaz (radıyallahu anh) onlar adına konuştu: dilediğin yere git; seni hak ile gönderene yemin ederim ki, denize dalsan biz de seninle dalarız; savaşta sabırlı, düşmanla karşılaşmada sadığız; belki Allah sana bizden gözünü aydınlatacak şeyi gösterir.
Bedir kuyularında karşılaştılar. Bir gece önce Allah, müminlerin altındaki kumu sertleştiren ve düşmanı batağa saplayan bir yağmur indirdi ve Müslümanların üzerine bir güven uykusu çöktü. Peygamber ﷺ gece boyu namazda durdu ve sabah safları düzeltti ve hırkası düşene dek ellerini kaldırdı, yalvararak: ya Allah, bu topluluk bugün helak olursa, yeryüzünde sana ibadet edilmez. Abu Bakr (radıyallahu anh) elini tuttu: yeter, ey Allah'ın Resulü; Allah sana vaat ettiğini yerine getirecek.
Ve Allah yerine getirdi. Melekleri indirdi, bin tanesi, sonra üç bin, sonra beş bin saldıran, Kur'an'ın ve Sahabe'nin anlattığı gibi, ve müminler sayılarının ötesinde bir cesaretle savaştı. Kureyş'in ileri gelenleri birer birer düştü, tam da Bilâl'e ve Yâsir ailesine işkence eden ve Peygamber'le ﷺ secdedeyken alay eden adamlar: Abu Jahl'in kendisi öldürüldü, bu ümmetin firavunu, Allah'ın Resulü'ne ﷺ hakaret eden adamın hangisi olduğunu sormuş iki Ensar genci tarafından. Öğleye kadar Arabistan'ın en güçlü kabilesi kaçtı, yetmiş ölü ve yetmiş esir bırakarak.
Kur'an savaşı Yevmü'l-Furkan, Furkan Günü, hakkı batıldan ayıran gün diye adlandırdı; ve galipleri, gururlanmasınlar diye uyardı: onları siz öldürmediniz, onları Allah öldürdü; attığın zaman da sen atmadın, Allah attı. Bedir bütün hikâyenin menteşesiydi: Mekke'nin hor görülen topluluğu bir güç olmuştu ve artık Arabistan'daki herkes müminlerin adını biliyordu.
Bu hikâyenin taşıdığı
Bedir'de müminler çabalarını son sınıra taşıdı, gece namazı, düzeltilen saflar, çaresiz dua, ve Allah hiçbir sayının açıklayamayacağı zaferi getirdi. Deveyi bağlar ve Rabbe tevekkül ederiz; sonuç O'nundur ve O bize, armağanını kendi gücümüz sanmayalım diye hatırlatır.
Kur'an'da
Kaynaklar
- · Sahih al-Bukhari and Sahih Muslim (the battle of Badr; the du'a; Abu Jahl's death)
- · Surah al-Anfal 8:9, 8:17, and Surah Aal Imran 3:123-125 with their tafsir
- · Ibn Hisham, As-Sirah an-Nabawiyyah