Vahyin İnişi · Hikâye 20 / 70
Kalk ve Uyar
Sessizlik, açık gökteki bir görüntüyle bozuldu ve rahatı sonsuza dek sona erdiren bir emirle.
3 dk okuma
İlk vahiyden sonra bir duraklama geldi. Günler ve haftalar melek ve ses olmadan geçti ve sessizlik onun ﷺ üzerine, hüzün göğsünü sıkıştırana dek ağır bastı. Ondaki hikmet sonradan anlaşıldı: özlem korkunun yerini almıştı. Artık bir zamanlar onu titreten şeyi arzuluyordu.
Sonra bir gün, yürürken, gökten bir ses işitti. Yukarı baktı, ve işte Hira'da ona gelen melek, gök ile yer arasında bir taht üzerinde oturmuş, ufku dolduruyordu. Onun heybeti onu sarstı ve yine 'beni örtün, beni örtün' diyerek eve koştu. Bu kez inen vahiy oku demedi. Kalk dedi.
Ey örtüsüne bürünen: kalk ve uyar. Ve Rabbini yücelt. Ve elbiseni temizle. Ve putlardan uzak dur. Örtü çağı, tam da onu anan ayette sona ermişti. O günden itibaren vahiy aktı ve bir daha asla kesilmedi, o ﷺ da kesilmedi. Hayatının kalan yirmi üç yılı boyunca ne emeklilik ne de gizli bir iman olacaktı; ulaşabildiği herkesten sorumlu kılınmıştı.
Hatice (radıyallahu anha) iman etti ve namaz ilk biçiminde başladı. Çok geçmeden evindeki on yaşındaki amcaoğlu Ali (radıyallahu anh), karı kocayı namaz kılarken gördü ve bunun ne olduğunu sordu; o da iman etti. Azatlı arkadaşı Zeyd ibn Hârise (radıyallahu anh) iman etti. İman dört kişiydi, sonra beş. Her okyanus yağmur olarak başlar.
Bu hikâyenin taşıdığı
Rahatlık, davanın ilk fedakârlığıdır. Örtü sahnesi her birimiziz: taşıdığımız hakikat bizi kalkıp başkalarıyla ilgilenmeye mecbur edene dek rutinlerimize bürünmüş hâlde.
Kaynaklar
- · Sahih al-Bukhari and Sahih Muslim (Jabir's (ra) narration of the pause and the descent of Al-Muddaththir)
- · Ibn Hisham, As-Sirah an-Nabawiyyah